बाग्लुङ जन्मथलोबाट चितवन कर्मथलो बनाएका लेखक भरतपुर शहरसँगको आशक्ति/उपेक्षाका सम्बन्ध खुलाउँछन् । यस शहरले आत्मीयता नराखेको प्रष्ट भन्छन्, उनी । उसैगरी जन्मस्थान बाग्लुङमा पनि बिरानो बन्दै गएको पाउँछन्, आफूलाई ।
अल्डेस हक्स्ले भन्ने गर्थे–‘निबन्ध यस्तो विधा हो, जसले जुनसुकै विषयमा चाहेजति विवरण दिन सक्छ ।’ यही भनाइ चरितार्थ हुन्छ, जब निबन्ध संग्रह ‘मध्यको उज्यालो’ का पाना पल्टिन्छन् । निबन्धकार छन्, भूपिन । पठन विविधतालाई सघाउँछन्, ‘मध्यको उज्यालो’ का तीन खण्डले । २० निबन्ध संगृहीत यस संग्रहको ‘चिन्तन खण्ड’मा अत्यन्त निजात्मक प्रकृतिका निबन्धहरु छन् । तर, शीर्षकअनुरुप उस्तो साह्रो चिन्तन भने देखा पर्दैनन् ।
भूपिन खड्का
संवेदनाले खाँदिएका छन्, भूपिन । अश्रुधारा निस्फिक्री बगाएर विरेचित हुन जानेका छन्, उनले । यस अर्थमा पनि यो संस्मरण संग्रह विशेष बनेको छ । युट्यूबमा एउटा फुटेजले उनलाई यति प्रभाव पार्छ कि त्यसउपर सिंगै निबन्ध तयार पार्दिन्छन् उनी । र, यो एक दशक पहिलेको विनाशकारी भूकम्पको समयको घटना हो । उनी काठमाडौंमा हुन्छन् र विनाशकारी घटनाको साक्षी पनि । र, यो निबन्ध पत्रात्मक बान्कीमा तयार गरेका छन् । उनकै छोरा अस्तित्वलाई सम्बोधन गर्दै उनले विनाशकारी त्यस समयको जटिल तस्वीर कोरेका छन्, शब्दमार्फत । उपत्यकाका विनाशका लघुचित्र हो, यो निबन्ध । अमेरिकी लेखक ता नाहिसी कोट्सको गैरआख्यान ‘विटविन दि वल्र्ड एण्ड मी’ सम्झनामा आउँछ, यहींनेर । कोट्सले पनि आफ्नो सानो छोरालाई सम्बोधन गरी लेखेका छन् उक्त किताब, जसमा बाराक ओबामाको कार्यकालमै कालाहरु अमेरिकामा असुरक्षित रहेको र मारिएको तथ्यांक र घटनावली समावेश छ ।
